Konfiguracja WireGuard na VPS: prywatna sieć dla serwerów
Konfiguracja WireGuard na VPS z Ubuntu 24.04: serwer połączy laptop, telefon i inne serwery w prywatną sieć, a SSH i RDP znikną z publicznego internetu.
VPS z WireGuard daje twojemu laptopowi, telefonowi i pozostałym serwerom własną prywatną sieć, dzięki czemu SSH, bazy danych, panele administracyjne i pulpit zdalny nie muszą już być dostępne z publicznego internetu. Ten poradnik jest dla każdego, kto ma VPS z Ubuntu 24.04 LTS i chce zrobić z niego węzeł centralny (hub) sieci WireGuard. Przeprowadzi cię przez konfigurację WireGuard: instalację i generowanie kluczy, pliki konfiguracyjne serwera i klientów, reguły zapory, które zamykają publiczne porty, a także dodawanie urządzeń i odbieranie im dostępu.
Jak działa WireGuard: klucze, UDP i węzły
WireGuard to VPN, który kapsułkuje pakiety IP w zaszyfrowanych pakietach UDP. Każde urządzenie, czyli węzeł (ang. peer), ma własny klucz prywatny i rozpoznaje pozostałe węzły po ich kluczach publicznych – podobnie jak przy kluczach SSH – a tunel jest widoczny w systemie jako zwykły interfejs sieciowy, na przykład wg0. [1]
Najważniejsze ustawienie to AllowedIPs, na którym opiera się mechanizm nazywany przez WireGuard cryptokey routing: klucz publiczny każdego węzła jest powiązany z listą adresów w tunelu. Dla pakietów wychodzących ta lista działa jak tablica routingu i wybiera węzeł, na którego liście znajduje się adres docelowy. Dla pakietów przychodzących działa jak lista kontroli dostępu: po odszyfrowaniu pakiet zostaje odrzucony, jeśli jego adresu źródłowego nie ma na liście węzła, od którego pochodzi. [1]
Na węźle centralnym wpis AllowedIPs = 10.8.0.2/32 dla laptopa oznacza więc, że ruch do 10.8.0.2 trafia do laptopa i że tylko urządzenie z kluczem laptopa może wysyłać pakiety z adresu 10.8.0.2. [2] To ustawienie nie chroni jednak twoich usług – tym zajmie się UFW w dalszej części poradnika.
WireGuard nie ma DHCP: wszystkie adresy przydzielasz ręcznie, więc prowadź ich listę. [3] W tym poradniku używamy prywatnego zakresu 10.8.0.0/24:
| Urządzenie | Adres w tunelu | Rola |
|---|---|---|
| VPS z Ubuntu 24.04 | 10.8.0.1 | Węzeł centralny, port UDP 51820 |
| Laptop | 10.8.0.2 | Windows, macOS lub Linux |
| Telefon | 10.8.0.3 | iOS lub Android |
| Serwer z Linuksem | 10.8.0.4 | Baza danych |
| VPS Windows | 10.8.0.5 | Pulpit zdalny |
Konfiguracja WireGuard na VPS z Ubuntu 24.04
Węzeł centralny skonfigurujesz w czterech krokach: zainstaluj WireGuard, przygotuj plik konfiguracyjny, otwórz port UDP i uruchom interfejs. Serwer potrzebuje stałego publicznego adresu IPv4, bo każde urządzenie zapisuje go w swojej konfiguracji jako adres serwera. Każdy serwer StealthRDP ma dedykowany adres IPv4, a nasze plany VPS Linux obejmują pełny dostęp root.
1. Zainstaluj WireGuard i utwórz klucze
W Ubuntu WireGuard instaluje się za pomocą apt: [4]
sudo apt update
sudo apt install wireguardKlucze serwera utwórz w katalogu /etc/wireguard, ale najpierw ustaw umask 077, żeby tylko root mógł je odczytać. wg genkey generuje klucz prywatny, a wg pubkey wylicza z niego klucz publiczny. [2]
sudo -i
cd /etc/wireguard
umask 077
wg genkey | tee server.key | wg pubkey > server.pub
cat server.pub
exitKlucz publiczny wyświetlony przez cat będzie potrzebny na każdym urządzeniu. Nigdy nie umieszczaj pliku server.key na żadnym urządzeniu – poza serwer trafia tylko jego zaszyfrowana kopia zapasowa, opisana na końcu poradnika.
2. Utwórz plik konfiguracyjny serwera
Ustawienia węzła centralnego znajdują się w pliku /etc/wireguard/wg0.conf, na podstawie którego polecenie wg-quick up wg0 tworzy interfejs wg0. [3] Sekcję [Peer] dla danego urządzenia dodasz, gdy będziesz mieć jego klucz publiczny – pokazuje to następna część poradnika.
[Interface]
Address = 10.8.0.1/24
ListenPort = 51820
PrivateKey = <server-private-key>
[Peer]
# laptop
PublicKey = <laptop-public-key>
AllowedIPs = 10.8.0.2/32
[Peer]
# phone
PublicKey = <phone-public-key>
AllowedIPs = 10.8.0.3/32W miejsce <server-private-key> wstaw zawartość pliku server.key. Address to adres węzła centralnego w tunelu, a prefiks /24 sprawia, że ruch do całego zakresu jest kierowany przez wg0. WireGuard nie ma standardowego portu, więc możesz wybrać dowolny. [3] W tym poradniku używamy portu 51820, który pojawia się w oficjalnych przykładach WireGuard. [1]
Plik zawiera klucz prywatny, więc ustaw uprawnienia tak, żeby mógł go odczytać tylko root: [3]
sudo chmod 0600 /etc/wireguard/wg0.conf
sudo chown root: /etc/wireguard/wg0.conf3. Otwórz port WireGuard w zaporze UFW
Włączona zapora UFW blokuje każde połączenie przychodzące, na które nie zezwala żadna reguła – także SSH. Dodaj regułę dla SSH, zanim uruchomisz ufw enable, inaczej odetniesz sobie dostęp do serwera.
Dokumentacja UFW podaje taką kolejność dla serwerów zarządzanych przez SSH: najpierw reguły, potem włączenie zapory. UFW poprosi o potwierdzenie, a nawet przy tej kolejności włączenie zapory może zerwać bieżącą sesję, więc przygotuj się na ponowne połączenie. [5]
sudo ufw allow 22/tcp
sudo ufw allow 51820/udp
sudo ufw enable
sudo ufw status verboseJeśli SSH działa na innym porcie, odblokuj ten port zamiast 22. A jeśli zapora UFW była włączona już wcześniej, wystarczy sama reguła 51820/udp.
4. Uruchom wg0 i włącz go przy starcie systemu
Za pierwszym razem uruchom interfejs ręcznie, żeby ewentualne błędy pojawiły się na ekranie: [3]
sudo wg-quick up wg0
sudo wg showwg show wyświetla interfejs, jego port i wszystkie węzły. Gdy węzeł się połączy, przy jego wpisie pojawią się wiersze „endpoint” i „latest handshake”. [3] Następnie oddaj interfejs pod kontrolę systemd, aby uruchamiał się automatycznie przy każdym starcie systemu: [6]
sudo wg-quick down wg0
sudo systemctl enable wg-quick@wg0
sudo systemctl start wg-quick@wg0Podłącz laptop, telefon i serwery
Każde urządzenie dostaje plik konfiguracyjny z własnym kluczem prywatnym, własnym adresem w tunelu i sekcją [Peer] dla węzła centralnego. Tam, gdzie to możliwe, utwórz parę kluczy na samym urządzeniu, korzystając z poleceń z kroku 1 – wtedy poza urządzenie trafia tylko klucz publiczny.
[Interface]
Address = 10.8.0.2/24
PrivateKey = <laptop-private-key>
[Peer]
PublicKey = <server-public-key>
Endpoint = 203.0.113.10:51820
AllowedIPs = 10.8.0.0/24
PersistentKeepalive = 25Na węźle centralnym wpisz klucz publiczny laptopa w przeznaczonej dla niego sekcji [Peer] i uruchom sudo systemctl reload wg-quick@wg0. Następnie włącz tunel na laptopie i sprawdź pingiem adres 10.8.0.1.
Endpoint to publiczny adres i port serwera VPS – zastąp 203.0.113.10 adresem swojego serwera. Węzeł centralny nie potrzebuje wpisów Endpoint dla swoich urządzeń: aktualny adres każdego z nich ustala na podstawie jego uwierzytelnionych pakietów, więc laptop może przechodzić z sieci do sieci. [1] Bez ListenPort urządzenie używa losowego portu. [2]
AllowedIPs = 10.8.0.0/24 sprawia, że jest to tunel dzielony (split tunnel). Do tunelu trafia tylko ruch do sieci prywatnej, a podanie całego zakresu pozwala laptopowi łączyć się z pozostałymi urządzeniami w tej sieci. Przy wartości 0.0.0.0/0 VPN stałby się bramą domyślną i przechodziłby przez niego cały twój ruch – w tej konfiguracji nie jest to potrzebne. [3]
PersistentKeepalive = 25 co 25 sekund wysyła pusty, uwierzytelniony pakiet. Dzięki temu mapowanie NAT w routerze domowym lub w sieci komórkowej pozostaje aktywne, a węzeł centralny może dotrzeć do urządzenia, które akurat nic nie wysyła. Domyślnie ta opcja jest wyłączona i większość użytkowników jej nie potrzebuje. [2] Włącz ją na urządzeniach za NAT-em oraz na serwerach, z którymi inne urządzenia łączą się za pośrednictwem węzła centralnego – dzięki temu będzie on zawsze znał ich aktualny adres.
Aplikacje. Oficjalne aplikacje WireGuard są dostępne dla Windows, w tym dla Windows Server w wersjach od 2016 do 2025, dla macOS i iOS w App Store oraz dla Androida w Google Play. W Linuksie WireGuard instaluje się za pomocą menedżera pakietów. [4] W systemach Windows i macOS zaimportuj plik .conf. W Linuksie zapisz go jako /etc/wireguard/wg0.conf z takimi samymi uprawnieniami jak na węźle centralnym. Klucze i plik konfiguracyjny telefonu utwórz na serwerze, a potem wyświetl je jako kod QR i zeskanuj go w aplikacji: [6]
sudo apt install qrencode
cat phone.conf | qrencode -t ansiutf8Kod QR zawiera klucz prywatny telefonu, więc traktuj go jako poufny. [6] Gdy telefon się połączy, usuń plik phone.conf.
Serwery. Serwer bazy danych z Linuksem (10.8.0.4) korzysta z takiej samej konfiguracji jak laptop, tylko z własnym kluczem i adresem, a tunel uruchamia się na nim przy starcie systemu, tak jak na węźle centralnym. VPS Windows dołącza do sieci pod adresem 10.8.0.5 za pomocą aplikacji WireGuard. Na węźle centralnym dodaj dla każdego z nich sekcję [Peer] z wartością AllowedIPs odpowiednio 10.8.0.4/32 i 10.8.0.5/32. Zrestartuj raz każdy serwer i sprawdź, czy tunel uruchamia się samoczynnie.
Opcjonalnie: routing ruchu między serwerami
Jeśli laptop ma mieć dostęp do bazy danych lub do VPS Windows, węzeł centralny musi przekazywać pakiety między węzłami. Na pozostałych urządzeniach niczego nie trzeba zmieniać, bo AllowedIPs = 10.8.0.0/24 już kieruje cały zakres do węzła centralnego. [3]
Włącz przekazywanie pakietów IPv4 w pliku konfiguracyjnym, dzięki czemu ustawienie przetrwa restart, a potem wczytaj ten plik: [7]
net.ipv4.ip_forward = 1sudo sysctl -p /etc/sysctl.d/70-wireguard-routing.confDomyślna polityka UFW dla ruchu przekazywanego to deny, więc przekazywane pakiety są blokowane, dopóki nie zezwoli na nie reguła route. [5] Zezwalaj tylko na to, czego potrzebuje dane urządzenie. Pulpit zdalny domyślnie nasłuchuje na porcie 3389. [8] Poniższe reguły pozwalają laptopowi łączyć się z pulpitem zdalnym na VPS Windows i z SSH na serwerze bazy danych:
sudo ufw route allow in on wg0 out on wg0 from 10.8.0.2 to 10.8.0.5 port 3389 proto tcp
sudo ufw route allow in on wg0 out on wg0 from 10.8.0.2 to 10.8.0.4 port 22 proto tcpTrzy uwagi:
- Nie twórz zbyt szerokich reguł. Ogólna reguła
ufw route allow in on wg0 out on wg0pozwala każdemu urządzeniu, także zgubionemu telefonowi, łączyć się z każdym serwerem. - Węzeł centralny to pojedynczy punkt awarii. Gdy nie działa, serwery nie mogą się ze sobą łączyć przez tunel.
- NAT nie jest potrzebny. Każdy węzeł kieruje cały zakres 10.8.0.0/24 do swojego tunelu, więc odpowiedzi wracają na pierwotne adresy.
Udostępnij SSH, bazy danych i RDP tylko przez tunel
Gdy tunel działa, zezwól na dostęp do usług administracyjnych tylko przez interfejs wg0 i tylko z zakresu 10.8.0.0/24, a ich publiczne porty zamknij. WireGuard wiąże każdy adres w tunelu z kluczem, więc reguła, która sprawdza interfejs i adres źródłowy, wystarczy, żeby pakietowi zaufać. [1] W SSH pozostaw logowanie wyłącznie kluczem i wyłączone logowanie na konto root: tunel to dodatkowa warstwa ochrony, a nie zamiennik tych zabezpieczeń.
Nie usuwaj publicznej reguły SSH, dopóki nie zalogujesz się przez tunel z drugiego terminala, a podczas testów nie zamykaj bieżącej sesji. Jeśli wg0 nie działa, a została tylko reguła dla tunelu, tracisz dostęp do serwera.
sudo ufw allow in on wg0 from 10.8.0.0/24 to any port 22 proto tcpPrzy włączonym tunelu uruchom na laptopie ssh <user>@10.8.0.1. Gdy logowanie się powiedzie, usuń publiczną regułę:
sudo ufw delete allow 22/tcp
sudo ufw status numberedUsuń regułę, podając jej treść, a nie numer: obsługa IPv6 jest domyślnie włączona, więc polecenie ufw allow 22/tcp utworzyło dwie reguły, dla IPv4 i dla IPv6, a tylko taka forma usuwa obie. [5] Jeśli zgodnie z naszą listą kontrolną zabezpieczeń SSH ograniczasz częstotliwość połączeń SSH, publiczna reguła ma postać limit, więc usuń ją poleceniem sudo ufw delete limit 22/tcp. Bazę danych czy panel administracyjny ogranicz do tunelu w ten sam sposób, podając w regule ich port, a potem sprawdź spoza tunelu, czy port przestał odpowiadać.
Ogranicz dostęp do pulpitu zdalnego na VPS Windows
Windows grupuje wbudowane reguły zapory dla pulpitu zdalnego pod nazwą Remote Desktop, a w przykładach Microsoftu włącza się je razem, jako jedną grupę. [9] Set-NetFirewallRule z parametrem -Group zmienia naraz wszystkie reguły w grupie, a parametr -RemoteAddress przyjmuje podsieć, na przykład 10.8.0.0/24. [10]
Uruchom to polecenie w sesji pulpitu zdalnego, którą otworzysz przez tunel, łącząc się z adresem 10.8.0.5. W ten sposób upewnisz się, że połączenie przez tunel działa, zanim publiczny adres przestanie odpowiadać.
Set-NetFirewallRule -Group '@FirewallAPI.dll,-28752' -RemoteAddress "10.8.0.0/24"@FirewallAPI.dll,-28752 to identyfikator grupy reguł pulpitu zdalnego. Nazwy grup są tłumaczone (w polskiej wersji systemu ta grupa nazywa się „Pulpit zdalny”), ale identyfikator jest taki sam we wszystkich wersjach językowych Windows. W angielskiej wersji Windows te same reguły wybiera parametr -DisplayGroup "Remote Desktop". Aby cofnąć zmianę, uruchom to samo polecenie z parametrem -RemoteAddress Any. [10]
Jeśli pulpit zdalny został przeniesiony na inny port, jego reguły zapory to nowe reguły, które nie należą do wbudowanej grupy. [8] W naszym poradniku o sprawdzaniu i zmianie portu RDP noszą one nazwy Remote Desktop (TCP <port>) i Remote Desktop (UDP <port>) – ogranicz obie do zakresu tunelu:
$port = 3390
Set-NetFirewallRule -DisplayName "Remote Desktop (TCP $port)" -RemoteAddress "10.8.0.0/24"
Set-NetFirewallRule -DisplayName "Remote Desktop (UDP $port)" -RemoteAddress "10.8.0.0/24"Przy wyłączonym tunelu próba połączenia z publicznym adresem powinna teraz zakończyć się niepowodzeniem. Silne hasła i uwierzytelnianie na poziomie sieci (NLA) nadal mają znaczenie – omawiają je nasze porady dotyczące zabezpieczania pulpitu zdalnego.
Dodawanie i usuwanie urządzeń oraz kopia zapasowa
Aby dodać urządzenie, utwórz dla niego parę kluczy, przydziel mu wolny adres, dodaj jego sekcję [Peer] na węźle centralnym i przeładuj konfigurację. Aby odebrać urządzeniu dostęp, usuń jego sekcję i przeładuj konfigurację. Przeładowanie wprowadza zmiany w sekcjach [Peer] bez przerywania działających tuneli. [6]
sudo nano /etc/wireguard/wg0.conf
sudo systemctl reload wg-quick@wg0
sudo wg showPo odebraniu dostępu klucz urządzenia znika z wyniku wg show, a węzeł centralny nie dopasuje już jego pakietów do żadnego znanego sobie węzła. [1] Zgubionemu laptopowi lub telefonowi odbierz dostęp od razu – urządzenie miało tylko własny klucz prywatny i klucz publiczny węzła centralnego, więc niczego więcej nie trzeba zmieniać.
Zrób kopię zapasową katalogu /etc/wireguard, czyli plików server.key, server.pub i wg0.conf. Dzięki nim odtworzysz węzeł centralny na nowym serwerze, a urządzenia będą potrzebować nowego wpisu Endpoint tylko wtedy, gdy zmieni się adres IP. Każdy, kto ma plik server.key, może podszyć się pod twój węzeł centralny, więc przechowuj kopię w postaci zaszyfrowanej i poza serwerem, na przykład w menedżerze haseł.
Częste pytania
Jakiego portu używa WireGuard?
WireGuard nie ma standardowego portu. [3] Nasłuchuje na porcie UDP podanym w opcji ListenPort, a jeśli ją pominiesz, wybiera losowy port. [2] Port 51820 pojawia się w oficjalnych przykładach WireGuard. [1]
Co oznacza AllowedIPs w WireGuard?
AllowedIPs wiąże adresy w tunelu z kluczem publicznym węzła (ang. peer). Dla pakietów wychodzących działa jak tablica routingu, która wybiera węzeł, a dla przychodzących – jak lista kontroli dostępu, która odrzuca pakiety z innych adresów źródłowych. [1]
Czy potrzebuję opcji PersistentKeepalive?
Tylko jeśli węzeł działa za NAT-em lub za zaporą stanową (stateful) i musi pozostać osiągalny także wtedy, gdy nic nie wysyła. Opcja wysyła pusty, uwierzytelniony pakiet w ustawionym przez ciebie odstępie czasu – w przykładzie z dokumentacji co 25 sekund – i domyślnie jest wyłączona. [2]
Czy VPS z WireGuard skieruje cały mój ruch internetowy przez serwer?
W konfiguracji opisanej w tym poradniku – nie. Gdy AllowedIPs obejmuje prywatny zakres adresów, przez tunel przechodzi tylko ruch do tego zakresu, a przy wartości 0.0.0.0/0 VPN staje się bramą domyślną dla całego ruchu. [3]
Czy mogę zabezpieczyć pulpit zdalny na VPS Windows za pomocą WireGuard?
Tak: zainstaluj na serwerze aplikację WireGuard dla Windows, która obsługuje Windows Server w wersjach od 2016 do 2025. [4] Następnie za pomocą Set-NetFirewallRule i parametru RemoteAddress ogranicz wbudowane reguły zapory dla pulpitu zdalnego do zakresu adresów tunelu. [10] Zanim ograniczysz reguły, sprawdź połączenie przez tunel.
Źródła i odnośniki
- WireGuard: fast, modern, secure VPN tunnel — WireGuard (dostęp: 2026-11-03)
- wg(8) — Linux manual page — man7.org (dostęp: 2026-11-03)
- WireGuard VPN peer-to-site (on router) — Ubuntu Server documentation (dostęp: 2026-11-03)
- Installation — WireGuard (dostęp: 2026-11-03)
- ufw - program for managing a netfilter firewall — Ubuntu Manpages (dostęp: 2026-11-03)
- Common tasks in WireGuard VPN — Ubuntu Server documentation (dostęp: 2026-11-03)
- WireGuard on an internal system (peer-to-site) — Ubuntu Server documentation (dostęp: 2026-11-03)
- Change Remote Desktop listening port on Windows and Windows Server — Microsoft Learn (dostęp: 2026-11-03)
- Use netsh advfirewall firewall context — Microsoft Learn (dostęp: 2026-11-03)
- Set-NetFirewallRule — Microsoft Learn (dostęp: 2026-11-03)
Czytaj dalej
VPS na kopie zapasowe: kiedy się sprawdza, a kiedy nie
Zewnętrzny VPS na kopie zapasowe może się sprawdzić. Zobacz, jak domeny awarii, retencja, szyfrowanie, transfer i testy odtwarzania wpływają na wybór serwera.
VPS Forex: co serwer może poprawić w tradingu, a czego nie
VPS Forex utrzymuje MT4, MT5 lub bota tradingowego stale online i może działać bliżej brokera. Nie poprawi strategii. Zobacz, co sprawdzić przed wyborem.
VPS do botów i automatyzacji: jak wybrać odpowiedni serwer
VPS do botów, skryptów, zadań cron i samodzielnie hostowanych agentów AI (np. OpenClaw): jak dobrać serwer, zapewnić ciągłość działania i nie łamać zasad.
